Patrzyliście kiedyś na rozgwieżdżone nocą niebo? Szansa, że zwróciliście uwagę akurat ten mały kawałek nieba są praktycznie zerowe. Najlepiej spróbować je dostrzec ok. 23.00 pomiędzy październikiem a marcem, gdyż są wtedy najłatwiej widoczne. Ale i tak trzeba wiedzieć, jak patrzeć. Trzeba wyobrazić sobie linię łączącą trzy gwiazdy konstelacji Oriona przez gwiazdę Alebaran i na końcu tej linii będzie mała rozmyta mgiełka. To są właśnie słynne Plejady zwane wśród astronomów gromadą M45.

Plejady znajdują się w gwiazdozbiorze Byka w odległości ponad czterystu lat świetlnych od Ziemi. Ta gromada gwiazd jest bardzo młoda, gdyż liczy sobie „zaledwie” 100 milionów lat (specjaliści od ewolucji podkreślają, że jest to zbyt mało, aby mogło tam się wykształcić jakiekolwiek inteligentne życie). A jednak mają coś, co wyróżnia ich spośród „wszystkich innych”. W 1911 roku William Olcott w książce „Star Lore of All Ages” napisał:

„Żadna znana astronomii grupa gwiazd nie wzbudziła dotychczas tak powszechnego zainteresowania, jak niewielkie skupisko słabo widocznych gwiazd zwanych przez nas „Plejadami”. Przez wszystkie stulecia historii tego świata podziwiano je i uważnie obserwowano. Na ich cześć wznoszono ogromne świątynie. Potężne narody oddawały im cześć, a ludzie w oddalonych od siebie zakątkach Ziemi od wschodów i zachodów tych leżących blisko siebie sześciu gwiazd uzależnili swoje rolnictwo oraz handel.

Ta mała gromada, nieśmiało błyskająca podczas jesiennych nocy na wschodnim nieboskłonie, łączy ze sobą różne ludzkie rasy bardziej niż jakiekolwiek inne więzy natury. Nic więc dziwnego, że budzi ona uniwersalny lęk i podziw, że właśnie pośród jej słońc człowiek spodziewał się znaleźć środek wszechświata.”

Mówiąc o Plejadach trzeba wspomnieć o legendach ludów zamieszkujących tereny Peru w epoce preinkaskiej. Mówiły one wyraźnie, że to właśnie na Plejadach mieszkali Bogowie, którzy odwiedzali Ziemię. Chińczycy w roku 2357 p.n.e. zapisali, że z Plejad na Ziemię przybyła „mądrość”. Podobne elementy znajdziemy w starożytnym Egipcie, gdzie pod kątem ustawienia Plejad na niebie zostało zrobione południowe wejście do Wielkiej Piramidy (pierwszego dnia wiosny widać właśnie z tego wejścia tę konstelację). Indianie Hopi wskazują bez chwili namysłu tę „małą mgiełkę na niebie” jako miejsce, skąd przybyli przodkowie ludzi. Jeszcze ciekawie się robi, kiedy sięgniemy po opowieści plemienia Navajów. Mówią oni nie tylko, że z Plejad na Ziemię przybywali „mądrzy w latających statkach”, ale że... czynią to cały czas!

Podczas pobytu w Polsce na spotkaniu z FN Erich von Daniken przypomniał także mało znany fakt dotyczący tego, co utrzymują mieszkańcy Samoa na południowym Pacyfiku. Twierdzą oni, że na Ziemię w specjalnym pojazdach przybywają „krewni ludzi”, którzy zamieszkują cudowny świat w układzie Plejad. Istoty te nazywają „ludźmi z gwiazd”.

Tego typu przykłady można by mnożyć w nieskończoność. Faktem jest, że warto jest na niebie znaleźć tę „małą gwiezdną mgiełkę” i poważnie zadumać się na tym, że to właśnie to miejsce jest „centralnym słońcem” religii, kalendarzy, mitów, tradycji i symboli dawnych wieków naszej cywilizacji.

Na koniec tego małego „eseju” warto przytoczyć ostatnią informację podaną przez agencję AFP. Dzięki specjalistycznemu urządzeniu zapewniającemu doskonałą dokładność, które zamontowano na teleskopie chilijskim, udało się odkryć trzydzieści dwie planety znajdujące się poza naszym Układem Słonecznym.

Istnienie tak zwanych exoplanet, czyli planet istniejących poza naszym układem, zostało ogłoszone w Portugalii podczas konferencji Uniwersytetu Porto. Informacje podało grono międzynarodowych naukowców, którzy działają pod przewodnictwem Obserwatorium w Genewie, które stworzyło urządzenie zwane HARPS (ang. High Accuracy Radial Velocity Planet Searcher), czyli bardzo dokładny poszukiwacz planet metodą prędkości radialnej.

Urządzenie to może wykryć niewielkie wstrząsy gwiazd, kiedy reagują one na przyciąganie wynikające z grawitacji exoplanet. Metoda ta, zwana właśnie metodą prędkości radialnej, "jest najbardziej skuteczną metodą wykorzystywaną w szukaniu exoplanet" – czytamy w oświadczeniu Europejskiego Obserwatorium Południowego (European Southern Observatory).

Urządzenie pozwala wykryć już tak niewielkie ruchy jak 3,5 km/godzinę, co można porównać do wolnego spaceru – mówią przedstawiciele obserwatorium.

Licząc najnowsze odkrycia, HARPS pozwolił już w sumie zlokalizować 75 exoplanet z około 400 znanych planet istniejących poza naszym Układem Słonecznym, "umacniając pozycję HARPSa jako najlepszego na świecie łowcy exoplanet" – poinformowano w oświadczeniu. 75 planet znajduje się w 30 różnych systemach planetarnych.

- HARPS jest unikatowym, wyjątkowo dokładnym instrumentem, który jest idealny do odkrywania obcych światów – powiedział Stephane Udry z Uniwersytety Genewskiego, który przekazał informacje o odkryciu w imieniu międzynarodowego grona naukowców. "Zakończyliśmy teraz nasz wstępny, określany na pięć lat program, który przyniósł sukcesy o wiele większe, niż się spodziewaliśmy".

- Jesteśmy na dobrej drodze – powiedział Udry podczas rozmowy telefonicznej z CNN. - Na końcu drogi jest odnalezienie życia i innych planet podobnych do naszej, ale musimy iść tam krok po kroku.

Choć ogłoszono teraz istnienie tylko 32 exoplanet, zespół naukowców wie, że istnieje ich więcej, ale zanim ich odkrycie ogłosi się oficjalnie, trzeba przeprowadzić dalsze obserwacje. - Jest ich mnóstwo – powiedział Udry.

- Odkrycia, jakich dokonano z pomocą HARPS, potwierdzają przewidywania tych, którzy badali proces tworzenia się planet – mówi Udry.

Ważnym odkryciem dla badania tworzenia się gwiazd jest fakt, że trzy exoplanety znajdują się koło gwiazd, które są ubogie w metale – mówi Udry. Uważa się, że tego rodzaju gwiazdy nie sprzyjają tworzeniu się planet, a jednak odkryto, że planety kilkukrotnie większe od Jowisza orbitują właśnie wokół takich gwiazd – poinformowało Europejskie Obserwatorium Południowe.