Treść opisu obserwacji:

 Witam,
Nazywam się [do wiad. FN] a ta wiadomość miała być wysłana do państwa już dawno temu... Jestem mieszkańcem małej wsi na południu Polski, w Województwie Śląskim - Grzawa. Mieszka tutaj mniej niż 400 ludzi i czas się tu jakby zatrzymał. Często wybieram się z moją dziewczyną na długie spacery po polnych drogach razem z naszym psem i nie było w tym nic dziwnego aż do ubiegłego roku. Było normalne czerwcowe popołudnie roku 2013. Razem z moją dziewczyną przygotowywaliśmy się do wyjazdu do Anglii, więc byliśmy bezrobotni i spędzaliśmy mnóstwo czasu razem.

Postanowiliśmy zabrać psa jak zawsze i wyruszyć w nasze ulubione miejsce nad staw zaraz obok rzeki Wisła przepływającej przez naszą wieś. Po wyjściu z domu kiedy zeszliśmy już z drogi i weszliśmy w pola podczas dialogu odczułem straszny niepokój. Może to głupie ale uczucie przypominało coś jakby przypomnieć sobie że zostawiło się w domu zupę na gazie czy coś w tym stylu. Kiedy spojrzałem przed siebie po prostu mnie zamurowało, ciśnienie piszczało mi w uszach, czas się zatrzymał a ja nie umiałem wydusić z siebie nawet słowa. Po około 2 sekundach, które trwały w nieskończoność zorientowałem się, że moja dziewczyna ściska moją dłoń tak mocno, że do palców nie dopływała mi krew. Na horyzoncie przed nami widać było pola uprawne i linię drzew, jednakże nasza uwaga skupiała się tylko i wyłącznie na obiekcie unoszącym się nad tymi drzewami... Srebrny, pokryty jakby lustrami lub czymś co powodowało że jest bardzo dobrze zamaskowany na niebie spodek o średnicy około 10 metrów wisiał zaraz nad drzewami. Klaudia spytała mnie czy też to widzę, kiedy chciałem odpowiedzieć, że tak zorientowałem się że zaschło mi w gardle i potwierdziłem dopiero po chwili. Spodek stał jakby w miejscu po czym zaczął się przesuwać lekko w lewo, a później lekko w prawo.

Odległość jaką pokonał w obu kierunkach nie była większa niż 15 metrów. Innymi słowy sprawiało to wrażenie jakby lekkiego kontrowania wiatru aby utrzymać swoją pozycję. Wpatrywaliśmy się tak w ten obiekt około 2 minut, po czym wykonał on kolejny ruch, tym razem było to wzniesienie się na większą wysokość. Na chłopski rozum porównałem jego wysokość do wysokości drzew znajdujących się poniżej i był to pułap około 40 - 50 metrów. Zawisnął tak na około 10 sek po czym ruszył z prędkością tak wielką, że zniknął nam z oczu w mniej niż sekundę. Prawdę mówiąc nie wyobrażam sobie przeciążeń jakie muszą występować na pokładzie takiego spodka. Kiedy zniknął złapałem oddech... Całe spotkanie trwało około 5 minut. Staliśmy tak jeszcze przez chwile i powiedziałem mojej dziewczynie, że nigdy nikomu o tym nie powiemy. Jednak po kilku tygodniach podzieliliśmy się naszym przeżyciem z przyjaciółmi ale potraktowali to bardziej jak śmieszną historyjkę. Po wyjeździe do Anglii spotkaliśmy pewną parę, z którą się zaprzyjaźniliśmy. Po miesiącu znajomości opowiedzieli nam o swojej dziwnej przygodzie opisującej dokładnie taki sam obiekt, tylko że to było na południowym - wschodzie naszego kraju.

Na koniec chciałbym przyrzec, że każde słowo tej wiadomości to prawda. Przeżyłem to razem z moją dziewczyną i byliśmy wtedy całkowicie trzeźwi ( wiele osób próbowało nam wmówić, że to pewnie jakaś halucynacja itd.)

Jeżeli są państwo zainteresowani mogę zrobić fotografię tego miejsca, posłać państwu współrzędne. Gdyby chcieli państwo zobaczyć to miejsce na własne oczy musiałbym się zastanowić czy to możliwe, chodzi tutaj o to, że pewnie stalibyśmy się pośmiewiskiem...

Pozdrawiam i czekam na odpowiedź,
Mateusz

[dane do wiad. FN]

od Fundacji Nautilus

Skontaktowaliśmy się z autorem obserwacji i czekamy na zdjęcia. Jeśli tylko zdjęcia dotrą, wtedy umieścimy je pod tym tekstem.